Wątki świebodzińskie w dziele J. Schickfusa „Kronika Śląska” z 1625 r.

     Główne sekwencje poświecone Świebodzinowi znajdują się w tomie IV dzieła ("Von den Städten des Landes Schlesien"), jako jego rozdział 27 pt. "Von der Stadt Schwiebüssen" (ss. 156-166). Na początku autor wymienia źródła dotychczasowych informacji o mieście, m.in. wedutę i tekst opisowy z dzieła G. Brauna i F. Hogenberga "Civitates..." (1618). Bezpośrednią znajomość miasta potwierdza jego szczegółowy opis, cenny zwłaszcza w prezentacji kościoła farnego, odbudowanego po niszczącym pożarze w połowie XVI wieku. Wspomniana jest również, położona w pobliżu, łacińska szkoła i jej nauczyciele, której fundatorem odnowionej siedziby w początkach XVII wieku był ojciec autora - burmistrz Bonawentura Schickfus. Opis miasta ujmuje jeszcze: nieistniejący obecnie kościół św. Anny, dwa przytułki, królewski zamek, ratusz, trzy bramy miejskie oraz wygląd ulic i budynków mieszczan. Najbliższe otoczenie wyróżnia J. Schickfus wspominając J. Niesłysz, bogate w ryby i wydobywany wówczas z niego żwir oraz podkreśla istotną w tych czasach rolę uprawy winnej latorośli i wyrobu wina w mieście.

     Znaczny fragment rozdziału poświęcony jest historii politycznej miasta, w którym autor wyróżnia władców głogowsko-żagańskich, tytułujących się także książętami Świebodzina (np. ks. Henryk VI, ks. Henryk X, ks. Henryk XI). W rywalizacji o księstwo głogowskie w końcu XV wieku podkreśla rolę ks. Jana II żagańskiego, który był żywotnie zainteresowany posiadaniem Świebodzina i znalazł tu znaczne poparcie dla swoich planów.

     Schickfus pisze również o genezie i ewolucji urzędu starostów świebodzińskich jako reprezentantów władzy zwierzchniej, wyróżniając zasłużoną rodzinę v. Knobelsdorff. Wspomina o radzie miejskiej (i opisuje wczesną formę herbu miejskiego). Dla podniesienia prestiżu własnej rodziny przywołuje szczegółowo kariery swoich krewnych - burmistrzów, pastorów i radnych; często cytuje przy tej okazji podniosłe teksty epitafiów im poświęconych.

     Kolejnym fragmentem rozdziału jest opis wewnętrznych dziejów miasta, od czasów rywalizacji polsko-brandenburskiej za Władysława Łokietka po czasy współczesne autorowi, gdzie wymienione zostały najazdy obcych wojsk, pożary i inne klęski żywiołowe, przemiany religijne w okresie reformacji, rozwój handlu i rzemiosła; podkreślono tu również popularność w XVI wieku świebodzińskiego piwa.

     Świebodzin wymieniony jest już we wstępie odautorskim dzieła, następnie w krótkim tekście wprowadzającym pastora Joachima Piperusa, który podkreśla świebodziński rodowód autora. Drobne wzmianki o mieście znajdują się jeszcze w innych częściach tomu IV oraz w tomie II.